Log in met je e-mailadres en je wachtwoord.

 

David schrijft over het gebrek aan openlijke LHBT'ers in het zendelingenwereldje en hoe hij zijn eigen seksualiteit jaren onderdrukte. Nu hij uit de kast is, valt het leven in dat wereldje niet altijd mee, zeker niet nu hij gezien heeft dat het ook anders kan. "Opeens was er een groep mensen waar ik me normaal en veilig voelde. Ik hoefde niks te doen om geaccepteerd te worden. Ik hoefde slechts te zijn. Ik paste zonder mezelf te hoeven te veranderen. Na zes jaar lang aanpassen en net doen alsof was dat ontroerend."

Ik heb er nooit echt over nagedacht of er ook iemand anders homo was in mijn omgeving. Ik dacht altijd dat ik de enige was. Voor mij was het vanzelfsprekend dat alle andere mensen ‘normaal’ waren en ik als enige niet. Ik dacht niet na over de seksualiteit van anderen; ik had het druk genoeg met die van mezelf te verstoppen en onderdrukken.

En zo ben ik de middelbare doorgegaan. Tot mijn achttiende had ik nog niet eens bewust een andere homo ontmoet dan ikzelf. Pas toen ik een zomer lang in een kroegje in een klein dorpje in Wales werkte kwam ik plots andere homoseksuele mensen tegen. In slechts vier weken ontmoette ik er wel drie, en het was alsof er een wereld voor me open ging.

Op zich niet gek, natuurlijk. Er zijn nou eenmaal homo’s in deze wereld. Er zijn geen exacte statistieken, maar de meeste onderzoeken wijzen richting de 3,4%. Dat zou dus betekenen dat 1 op de 20 mensen queer zou zijn. In elke klas of elke buslading vol mensen zit op z’n minst één persoon een beetje niet-hetero is. Hoe kan het dan dat ik dit nooit gezien heb in mijn eigen omgeving?

Ik ben een zendelingenkind. Sinds mijn 9e heb ik in drie verschillende landen gewoond, ontelbaar veel zendelingen, stagiairs en vrijwilligers ontmoet en ten minste honderd verschillende kerken vanbinnen gezien. Je zou denken dat tussen die honderden mensen minstens één of twee openlijke LHBT’ers zouden zitten, maar blijkbaar is dat niet zo simpel. In al die jaren heb ik nooit een homo ontmoet die niet ‘niet undercover’ was, en al die tijd was ik er van overtuigd dat ik als enige niet paste.

Toen ik dus na die zomer in Wales in Nederland ging studeren en voor het eerst met christelijke homo’s in aanraking kwam, was ik stomverbaasd. Ik kon het bijna niet geloven. Opeens was er een groep mensen waar ik me normaal en veilig voelde. Ik hoefde niks te doen om geaccepteerd te worden. Ik hoefde slechts te zijn. Ik paste zonder mezelf te hoeven te veranderen. Na zes jaar lang aanpassen en net doen alsof was dat ontroerend.

En nu ik weer een tijdje terug ben bij mijn familie in de zendingswereld en zelf niet langer undercover meer ben realiseer ik me dat die acceptatie verslavend was. Ik verwacht meer van mensen dan tevoren en ben niet langer tevreden met ‘ik hou van je, maar...’. Ik heb nieuw zelfrespect opgedaan en niet langer geduld meer voor addertjes onder het gras.

En dat komt soms heel ongelukkig uit, moet ik toegeven, want er is nog weinig ruimte voor dit soort acceptatie in het evangelische zendelingenwereldje. Als ik mijn ervaringen als homo probeer te delen met collega’s van mijn ouders, bijvoorbeeld, loop ik tegen een muur aan. Niks komt binnen, en reacties zijn abstract en theoretisch, waar uitdrukkingen als ‘rebellie tegen Gods natuurlijke orde’, ‘gebrokenheid’ en ‘idolatrie’ vaak in terugkomen. Er word natuurlijk ook gezegd dat ik blijkbaar wel geaccepteerd word als persoon ondanks dit 'meningsverschil', en dit is oprecht bedoelt. Maar het is jammer dat er niet ingezien wordt hoe paradoxaal deze twee uitspraken zijn. Zulke gesprekken zijn ontzettend frustrerend. En verdrietig. En ook een beetje eenzaam.

Maar dan denk ik aan die 3,4%.

Ondanks hoe somber het soms lijkt en eenzaam het soms voelt, ik ben niet alleen. Er zijn overal homo’s; vaak waar je ze het minst verwacht. In de supermarkt, op straat en zelfs in de kerken. Ze zijn vaak undercover maar ze zijn er wel. Overal. En ook al zie ik niet, er zijn meer mensen die ook niet in de vakjes passen.

Ik ken nu gelukkig genoeg mensen die me wel accepteren om me door de mindere dagen te helpen. Het voelt soms misschien weer alsof ik terug ben in de kast maar niet alleen mijn vrienden zijn nu anders; ikzelf ben ook ontzettend veranderd. Het feit dat ik me in mijn oude thuisomgeving nu zo alleen voel is daar bewijs van.

En dit is ook niet voor eeuwig; over enkele maanden kan weer naar Nederland waar ik mensen ken die geen probleem hebben met mijn seksualiteit.
Tot dan hoef ik alleen maar, met Skype, Facebook en email aan mijn zijde, een poosje geduld te hebben.

Gepubliceerd: 23 maart 2016
David

Ik ben David en 19 jaar oud. Ik ben sinds juni uit de kast en kom uit een nogal, eh, enthousiast evangelische familie. Ik ben een fanatieke liefhebber van Game of Thrones, sjaals breien en tuinieren. Ook geniet ik van diep filosofische gesprekken – het liefst met mezelf – flannellen overhemden, warme avonden in het bos en koester ik een diepe passie voor mijn toekomstige echtgenoot, Jon Snow (uit Game of Thrones). Mijn ouders zijn zendelingen In Spanje en ik heb mijn halve leven in het buitenland gewoond. Ik heb een jaar in Nederland gestudeerd maar sinds een paar weken geleden ben ik weer bij ze gaan inwonen, en ben erg nieuwsgierig hoe het zal zijn om uit de kast te zijn in de zendingswereld.


Ben je lid/kennismaker van CHJC? Dan kun je reageren op de blogs én andermans reacties lezen. Log daarom in met je e-mailadres en wachtwoord.
Klik hier om in te loggen

0
0
0
s2sdefault

Colofon

© 2018 auteursrechten beschermd

CHJC vereniging van christelijke homo's lesbiennes en biseksuelen
Postbus 14722
1001 LE Amsterdam
infolijn: 06-53234516
IBAN NL55 TRIO 0197746934
t.n.v. CHJC te Goes
Geregistreerd als vereniging bij de Kamer van Koophandel onder nummer 40536702

fotoverantwoording

Volg CHJC op ...

 

web design: