Log in met je e-mailadres en je wachtwoord.

 

David maakt in zijn blog de vergelijking tussen opgroeien in verschillende culturen en christenhomo zijn, waardoor je eigenlijk ook tussen twee culturen staat. 'Net als dat Third Culture Kids een stukje van verschillende landen meedragen, nemen homoseksuele christenen ook een beetje van twee werelden in zich mee, en al is dat lastig, het is toch ook ontzettend mooi om beide vast te kunnen blijven houden?'

“A third culture kid is a person who has spent a significant part of his or her developmental years outside their parents’ culture. The third culture kid builds relationships to all the cultures, while not having full ownership in any.” Ruth van Reken: Growing up Amongst Worlds.

Ik ben een Third Culture Kid (TCK).

Opgegroeid in meerdere landen tijdens mijn adolescentie, heb ik een derde cultuur gebouwd voor mezelf uit puzzelstukjes van zowel Spanje als Nederland. Dit is soms lastig want niemand, minst van al ikzelf, begrijpt helemaal hoe deze gecombineerde cultuur nou precies werkt. Af en toe is het alsof ik nergens helemaal pas, lijkt wel. Overal waar ik thuis ben ben ik eigenlijk ook buitenlander.

Homo zijn in een christelijke context is interessant genoeg erg vergelijkbaar met het derde cultuur fenomeen dat TCKs ontwikkelen. Net als dat iemand die opgroeit in verschillende landen behoort tot meer dan één cultuur en zelf een combinatie is van meerdere, zijn christelijke LHBT'ers ook deel van meer dan slechts één wereld. Aan de ene kant de christelijke, met haar unieke subcultuur. Aan de andere de LHBT-beweging, met haar eigen subcultuur. Elk van de twee heeft een eigen lingo, een eigen ethos, een eigen ideologie.

En al zijn deze twee werelden misschien op eenzelfde territorium verspreid, ze zijn compleet onafhankelijk van elkaar, en daarnaast ook nog eens vrij vijandig. De christelijke wereld huivert aan de gedachte van Pride elk jaar, heeft moeite met het accepteren van mensen die buiten de hokjes vallen en kan niet begrijpen waarom al die homo’s zo raar doen telkens. En de LHBT-wereld heeft evenveel moeite met de christenen. Ze heeft nare ervaringen gehad met wat christelijke liefde zou moeten voorstellen en probeert zich zo ver mogelijk weg te trekken van alles dat vroom en conservatief is.

Tussen deze twee ruziënde partijen, met een voet in elk kamp, staan de christelijke LHBT-ers. Aan de ene kant gebonden aan het geloof van de christelijke wereld en aan de andere kant ontegenzeggelijk niet-heteroseksueel. En geen van de twee partijen begrijpt dat helemaal.

Christenen hebben meestal nog zo veel moeite met homoseksualiteit dat ze – vaak met de beste intenties – de meest pijnlijke dingen zeggen tegen mensen die buiten het bootje vallen. Homoseksualiteit is een zonde en een taboe, besproken in geheim en schaamte en zeker niet verkondigd vanaf boten op parades. Daar bibberen de meeste christenen een klein beetje van. En vele christelijke groeperingen zijn zelfs actief tegen de rechten die ons als seksuele minderheden beschermen en kijken neer op onze relaties en identiteiten.

Maar het andere kamp, dat van de seculiere homo’s en lesbiennes, begrijpt ons ook niet helemaal. Het komt misschien iets dichterbij omdat we allemaal in dezelfde schuit zitten, vechtend voor eenzelfde doel; we voelen dezelfde pijn van verwerping en afkeer. Maar vaak begrijpt men niet waarom iemand deel zou willen zijn van een wereld die, zoals eerder benoemt, zo vaak actief meewerkt aan deze onderdrukking. Waarom willen we christelijk zijn als christenen zo homo-onvriendelijk zijn? Hebben we Stockholm syndroom ofzo? Waarom stappen we niet gewoon weg van een gemeenschap die ons onderdrukt?

Het tussenveld is eenzaam. Onbegrip en boosheid bevliegt ons van beide kanten. We staan er letterlijk tussen. Voor christenen zijn we te gay en voor de gays zijn we te christelijk.

Third Culture Kids worstelen in hun adolescentie met het idee niet te behoren in geen enkele van de werelden waar ze zijn opgegroeid. Ze worden geconfronteerd met het feit dat hun culturele identiteit niet past in één land maar ook niet in het andere. Als gevolg hierop wordt veel tijd en energie gebruikt om toch te proberen zich aan te passen aan een van de twee. Iedereen wil ergens horen, en TCKs zijn vaak jaren bezig een schoen die net niet helemaal past aan te trekken.

Als christelijke LHBT’ers maken wij een heel gelijk proces door. Aan welk veld behoren we nou? Voor welk ideaal willen we strijden? De culture-war rolt om ons heen en de druk om een kant te kiezen is hoog.

Soms passen we ons aan op de christelijke kant, in de hoop dat dat ons een gevoel van acceptatie en gemeenschap zal geven en soms laten we ons geloof los om volledig deel te kunnen zijn van de seculiere homo gemeenschap. Een derde optie, dat van in het tussenveld blijven staan, lijkt vaak niet reëel. Het is eenzaam en moeilijk, en wat we zo graag willen is gewoon ergens horen, honderd procent en helemaal. Uiteindelijk is dat het enige wat we willen: we willen passen. We willen mogen zijn.

Daarom ben ik blij dat ik CHJC heb gevonden, want zo heb ik mensen leren kennen die me hebben laten zien dat het tussenveld niet alleen mogelijk is, maar ook heel mooi kan zijn. Want net als dat TCKs een stukje van verschillende landen meedragen, nemen homoseksuele christenen ook een beetje van twee werelden in zich mee, en al is dat lastig, het is toch ook ontzettend mooi om beide vast te kunnen blijven houden? Om jezelf volledig te kunnen accepteren, te kunnen geloven in gelijke rechten voor allen en toch ook dat er een liefdevolle God bestaat die om ons geeft.

Twee totaal andere perspectieven op de wereld, die onverenigbaar zouden moeten te zijn als we de kerken en parades om ons heen geloven, komen zo samen in één persoon. En misschien is dat precies het belang van het tussenveld. Net als dat TCKs laten zien dat harmonieuze multiculturaliteit mogelijk is simpelweg door te zijn, zijn wij als christelijke LHBT-ers levend bewijs dat er verzoening mogelijk is tussen de christelijke wereld en de homo-beweging.

Immers, we bestaan.

Gepubliceerd: 11 mei 2016
David

Ik ben David en 19 jaar oud. Ik ben sinds juni uit de kast en kom uit een nogal, eh, enthousiast evangelische familie. Ik ben een fanatieke liefhebber van Game of Thrones, sjaals breien en tuinieren. Ook geniet ik van diep filosofische gesprekken – het liefst met mezelf – flannellen overhemden, warme avonden in het bos en koester ik een diepe passie voor mijn toekomstige echtgenoot, Jon Snow (uit Game of Thrones). Mijn ouders zijn zendelingen In Spanje en ik heb mijn halve leven in het buitenland gewoond. Ik heb een jaar in Nederland gestudeerd maar sinds kort ben ik weer bij ze gaan inwonen, en ben erg nieuwsgierig hoe het zal zijn om uit de kast te zijn in de zendingswereld.


Ben je lid/kennismaker van CHJC? Dan kun je reageren op de blogs én andermans reacties lezen. Log daarom in met je e-mailadres en wachtwoord.
Klik hier om in te loggen

0
0
0
s2sdefault

Colofon

© 2018 auteursrechten beschermd

CHJC vereniging van christelijke homo's lesbiennes en biseksuelen
Postbus 14722
1001 LE Amsterdam
infolijn: 06-53234516
IBAN NL55 TRIO 0197746934
t.n.v. CHJC te Goes
Geregistreerd als vereniging bij de Kamer van Koophandel onder nummer 40536702

fotoverantwoording

Volg CHJC op ...

 

web design: