Bestuurscolumns / persberichten
Brief voorzitter n.a.v. Sint Jan
10 maart 2010
Beste leden,
Zoals jullie waarschijnlijk hebben meegekregen, is er door COC en Gay Krant in de week van 26 februari 2010 een oproep gedaan via de media tot een “smeekbede”. Deze “smeekbede” hield een oproep in om zondag 28 februari 2010 de mis bij te wonen in de St.-Jan te Den Bosch. COC en Gay Krant hadden daartoe opgeroepen, omdat de bisschop van Den Bosch had aangegeven dat de hostie niet bestemd is voor praktiserende homoseksuelen. De bisschop deed deze uitspraak naar aanleiding van het gebeuren in Reusel. De pastoor had daar de prins carnaval de hostie geweigerd vanwege zijn praktiserende homoseksuele levensstijl.
Zondag 28 februari 2010 ben ik ook naar de mis geweest in de St.-Jan te Den Bosch. CHJC had haar leden daartoe opgeroepen ter ondersteuning van de oproep tot een “smeekbede” van COC en Gay Krant. Een “smeekbede”. Uitdrukkelijk een smeekbede. Bijwonen van de mis om door onze aanwezigheid te laten zien dat homo-zijn en christen-zijn samen gaat. Bijwonen van de dienst op respectvolle wijze, zoals ook in de oproep stond.
Deze oproep van CHJC tot een “smeekbede”en het bijwonen van de dienst is via de regiobesturen naar de leden verzonden. Sommige regiobesturen hadden moeite met de oproep van het bestuur en hebben besloten het bericht niet door te sturen.
Ik heb die bewuste ochtend de mis dus bijgewoond. Ik vond het een emotionele dienst en was na afloop aangeslagen. De plebaan koos voor de aanval. Het was een boodschap van uitsluiting. Zijn preek is na te lezen op de site van de St.- Jan. Emotioneel ook omdat er ook parochianen in de dienst aanwezig waren. Ik zat naast een van hen. Een wat oudere man. Hij zong prachtig. Uit volle overtuiging. Een belijdenis van zijn geloof. Tegelijk liet hij me weten dat de boodschap van de preek hem niet aanstond, maar dat reageren met boe-geroep ook niet de manier was. De plebaan deed nog een poging tot toenadering door niet feitelijk, maar wel op geestelijke wijze de hostie aan alle aanwezigen uit te delen. Toen op dat moment boe-geroep klonk, vond ik dat zeer schokkend. De gekwetstheid onder de aanwezigen was blijkbaar te groot om de toenadering nog te herkennen. Toen ik de kerk na de dienst uitliep, kreeg ik een roze hostie. Ik heb deze geweigerd. Te provocerend. Hoewel ik de achterliggende gedachte waardeer.
In het café Hart van Brabant heb ik daarna nog gesproken met Lillianne Ploumen (PvdA) en Vera Bergkamp (vice-voorzitter COC). Dat waren goede gesprekken. Een student van de Hogeschool voor Journalistiek heeft in het café nog een interview met mij afgenomen. In het café hebben we nog doorgepraat met stamgasten, parochianen en natuurlijk homo's. Er was een warme, hartelijke sfeer in het café. Daarna ben ik weer vertrokken richting huis en is er vanuit CHJC een persbericht uitgegaan. Deze is ook op onze website geplaatst. Hierin staat onder andere dat CHJC haar leden niet nogmaals zal oproepen om de dienst bij te wonen. COC en Gay Krant waren wel van plan nog 6 zondagen diensten bij te wonen in het kader van een “smeekbede”. Na de daadwerkelijke provocatie tijdens de mis, was volgens ons een nieuwe oproep niet gepast.
In eerste instantie dacht het landelijk bestuur er aan om jullie te vragen aankomende zondag naar café hart van Brabant te komen. De gedachte was om daar samen onze vragen en gekwetstheid te delen. Ook te delen met andere aanwezige homo’s en parochianen. Er te zijn en ons te laten zien. Te laten zien dat homo-zijn en christen-zijn samen gaat, maar dat er dan nog genoeg vragen over blijven.
In essentie is de Heilige Communie en ook het avondmaal een sacrament, waarbij we delen. In het café was dit warme delen wel voelbaar. CHJC gaat voor het gesprek. Lukt dat niet in de kerk, dan maar in de kroeg. Geen hostie, dan maar een tosti. Zo was de gedachte.
Nu afgelopen woensdag het bisdom Den Bosch met de positieve verklaring is gekomen dat ze het ter communie gaan aan de kerkgangers zelf overlaat, heeft CHJC besloten niet richting het café te gaan, omdat dit alsnog als een actie opgevat kan worden. Wel blijven we de actualiteiten hierover volgen en zijn we er voor om van binnen uit het gesprek in kerken (waaronder natuurlijk de katholieke kerk) aan te blijven gaan. Vrijdag 26 februari 2010 heeft er bijvoorbeeld een gesprek plaatsgevonden tussen CHJC-leden en organisatoren van de Katholieke Jongerendag.
Media aandacht hebben we zeker gehad. Ik ben vanaf vrijdag 26 februari 2010 gebeld door het Algemeen Dagblad, NRC Next, IKON, Man Bijt Hond en verschillende studenten van Hogescholen voor de journalistiek. IKON heeft op www.kerknieuws.nl een artikel geplaatst, waarin CHJC genoemd wordt. Aan de actie van Man Bijt Hond hebben we als bestuur uitdrukkelijk geen medewerking verleend.
Ik heb gemerkt dat er binnen CHJC veel vragen leefden. Hopelijk heb ik in deze brief een duidelijke uitleg geven over de activiteiten van het landelijk bestuur van de afgelopen dagen.
Mochten er nog vragen of andere opmerkingen leven, mail gerust naar mij. Ik wil graag weten wat er leeft binnen de achterban. Juist in deze dagen heeft dat geholpen bij het maken van belangrijke beslissingen richting het bisdom Den Bosch en de media. Uiteraard heb ik de geluiden van jullie, de achterban, ook richting Vera Bergkamp (vicevoorzitter COC) verwoord. Ik wil wel stellen dat juist ook ons geluid mede heeft bijgedragen aan de beslissingen van Gaykrant en COC.
Bedankt dus voor jullie kritische mails, informerende telefoontjes en ook de bemoedigende woorden. Die laatste waren soms ook wel hard nodig om de balans er in te houden.
Hartelijke groet,
Namens het bestuur van CHJC
Susanna Graver
Voorzitter
Persbericht 1 maart 2010: St. Jan mist kans
 |
De kerk zat vol. Vol met homo’s, parochianen en sympathisanten. “De preek was heftig”, zegt CHJC voorzitter Susanna Graver die de dienst bijwoonde. “Voor een insider in christelijke leer misschien nog in zijn context te plaatsen, maar de uitleg van de heilige communie en de consequenties daarvan, was er een van uitsluiting. Dat was pijnlijk om naar te luisteren.” |
De poging van toenadering door de pastoor om de heilige communie op geestelijke wijze toch aan alle aanwezigen te geven, had volgens de CHJC-voorzitter nog wel enige charme. CHJC betreurt het boegeroep tijdens dat moment en ervaart dat als pijnlijk “Ik ervoer machteloosheid en ik voelde dat er een spagaat ontstaat tussen mijn (bi)seksualiteit en christen zijn”, aldus Graver.
Waar was het warme welkom, de opmerkzaamheid van deze pastoor voor het feit dat deze kerk vol zat? Mensen laten zo toch blijken dat ze graag bij Jezus willen horen en dat samen willen beleven? “Een gemiste kans”, volgens Graver.
Graver betreurt dat er toch sprake is geweest van provocatie. Daarom zal CHJC haar leden niet weer oproepen om volgende week de dienst in de St. Jan bij te wonen – waartoe COC en Stichting Vrienden van de Gay Krant wel hebben opgeroepen – om te voorkomen dat CHJC provocerend over zal komen. Want dat is nooit de insteek van CHJC geweest.
CHJC is van mening dat christen zijn en homo zijn samengaat en streeft ernaar het gesprek in de rooms-katholieke kerk en andere kerken van binnenuit te voeren.
Acceptatie en gesprek willen we immers allemaal.
============================================================
Persbericht 26 februari 2010
CHJC, landelijke vereniging van christelijke homo’s, lesbiennes en biseksuelen sluit zich aan bij de oproep van COC Nederland en de Stichting Vrienden van de Gay Krant om zondag om 10:00 uur de heilige mis in de St-Jan te Den Bosch bij te wonen. Dit naar aanleiding van de uitspraak van bisschop Hurkmans dat de Heilige Communie niet bestemd is voor katholieke gelovigen met een relatie met iemand van hetzelfde geslacht.
CHJC is een vereniging van leden met een diversiteit aan geloofsovertuiging en kerkelijke achtergrond en heeft ook leden met een katholieke geloofsovertuiging.
CHJC is een christelijke vereniging, waarbij Christus een centrale rol heeft in het leven van haar leden. Christus heeft in zijn leven, doen en laten, getoond om lief te hebben, niet te willen oordelen en geen onderscheid te maken.
CHJC is er van overtuigt dat homo-zijn en christen-zijn samen kan gaan en wil daarover graag in gesprek blijven met kerken. Ook met de katholieke kerk.
CHJC hoopt op een waardige en rustige dienst en roept haar leden op om met respect deze mis bij te wonen.
Bestuurscolumn maart 2010: Strandstoel in de sneeuw
 |
Een vuurfeest stond er in de uitnodiging en dat een stoel meenemen gewenst was. Ik ben onderweg naar een activiteit van Vrouwen Midden Oost. Naast mij in de trein staat een oranje strandstoeltje. Het voelt raar om net in de sneeuw te lopen met een strandstoel. Zoiets als op een strandfeest komen met een skipak aan. Dan ben je echt de lolbroek van de dag. Zelfs de carnavalsvierders kijken me minderwaardig aan.
|
Als nonnen verklede knappe vrouwen met duivelsoortjes op hun hoofd reizen in de trein richting carnaval vierend Nijmegen. Dan is mijn strandstoel in de sneeuw nog niet zo gek. Beiden geven twee uitersten weer. Goed en kwaad, warm en koud. Op de dialoogdag 12 februari 2010 ging het ook over uitersten. Religie en homo-zijn kan dat samen gaan? COC, de stichting Malaica en het Humanistisch Verbond organiseerden deze dag en als vertegenwoordiger van CHJC was ik daar ook aanwezig.
Religie en homo-zijn kan dat samen gaan. “Nee”, gaven sommige aanwezigen aan. Het instituut kerk en de dogma´s van religies zullen homoseksualiteit nooit goedkeuren. Een moslimman vertelde in een filmpje zijn verhaal. Hij was niet meer welkom binnen zijn familie. Ook binnen CHJC hoor ik helaas nog veel te vaak dergelijke verhalen. Ik schrik er elke keer weer van.
Religie en homo-zijn kan dat samen gaan? “Ja!”, zei ik in het plenaire debat. “Ik ben voorzitter van CHJC, landelijke vereniging van christelijke homoseksuelen, lesbiennes en biseksuelen. CHJC heeft als standpunt dat geloof en homo-zijn samen kan gaan en een relatie tussen mensen van hetzelfde geslacht kan.”
Folders van CHJC op de boekentafel gaan er in de pauze vlug doorheen. Mensen van andere organisaties spreken me aan en zijn oprecht geïnteresseerd. Twee studenten vragen me het één en ander te vertellen over CHJC voor de camera. Ze maken een documentaire, een opdracht voor school.
Een andere vraag in het debat tijdens de dialoogdag is: “Wat kunnen we doen aan meer sociale acceptatie van homo´s op scholen?” Ik noem het project “Homo in de klas” van LKP, CHJC en ContrariO. Onlangs heeft er een training in Amersfoort plaats gevonden voor de voorlichters van dit project. Een goed georganiseerde, interessante en leerzame training, waar ik het eerste deel van heb gevolgd. Een workshop gesprekstechnieken van een trainer die ook Europarlementariërs traint. Nu komt het vast goed met mijn gesprekstechnieken. Er komen nog veel meer trainingen. Let op de berichten in UCEA van Marco Derks!
Ik ben weer thuis. Het vuurfeest is weer afgelopen. De glühwein was heerlijk en de erwtensoep zalig. Eigenlijk was het gewoon een topactiviteit. In een tent met warme kachel en buiten de sneeuw. Warm en koud. Twee uitersten. In een tent een stel vrouwen. Misschien wel uitersten. In ieder geval een grote mate van diversiteit. Ik ben weer thuis. Een kopje warme thee naast me, laptop aan en zoeken naar de laatste woorden, op tv mannen in strakke pakken op het ijs. Warm en koud. Twee uitersten. De vraag is misschien wel niet of het samen gaat. Het is gewoon allebei aanwezig.
Namens het bestuur,
Susanna Graver
Voorzitter
=======================================================
Bestuurscolumn december 2009 De eerste keer…..
De eerste keer naar school, zoenen, rijles. Het is altijd even wennen. Door ervaring gaat het steeds beter. Zo hoop ik, dat het ook gaat met het voorzitterschap. Voorzichtige stappen in een nieuwe wereld.
Twintig jaar geleden zetten onze oosterburen ook voorzichtig stappen in een voor hen nieuwe wereld. De muur was gevallen. Het ijzeren gordijn. Op 9 november 1989 was ik tien. De beelden van uitzinnig enthousiaste Berlijners op de muur maakten een diepe indruk op mij. Na twintig jaar raken de verhalen van de Berlijners op televisie mij. De beschadigingen, het verdriet en de pijn die in hen ingesleten zijn. Wat een diepe zwarte blauwe plekken kan een dictatuur, onvrijheid en liefdeloosheid achter laten.
Vrijheid, acceptatie en liefde zijn van levensbelang. Vrijheid om je mening te uiten. Dat is ook op de ALV gebeurd. Er is door het bestuur ruimte geboden om iets te vinden van mijn kandidaatstelling. Op respectvolle manier hebben verschillende leden deze ruimte aangepakt. Ik voel me door de overweldigende meerderheid van stemmen en de liefdevolle en warme reacties van vele leden geaccepteerd en gesteund om het voorzitterschap op te pakken. Het vorige bestuur bewonder ik om hun integriteit, waar ik door mijn kandidaatstelling een kijkje in kon krijgen. Ina, bestuur en leden, bedankt!
Vrijheid. Het is niet vanzelfsprekend. Hoeveel persoonlijke muren ik zelf al wel niet heb moeten slechten om te worden wie ik nu ben. Binnen CHJC zal dat herkenbaar zijn in ieders eigen persoonlijk leven. Vroeg de muren slechten, is het halve werk. Het lespakket van het LKP, CHJC en ContrariO in het kader van het project “Homo in de klas” is zo’n mogelijkheid bij uitstek. Er heeft een oproep in de UCEA van september 2009 gestaan voor voorlichters gereformeerde scholen. Er wordt aan gewerkt om het lespakket verder te ontwikkelen voor protestants christelijke scholen.
Acceptatie. Het is niet vanzelfsprekend. De krant kopt vandaag: “Lesbienne mag niet op CU-lijst.” Reden is haar relatie met een vrouw. Ik vind het knap dat ze toch doorgaat en de verkiezingen voor de Provinciale Staten als volgende kans ziet, omdat ze gaat voor de acceptatie van homo’s in heel christelijk orthodox Nederland.
Liefde. Vandaag was het duidelijk aanwezig tijdens de salsaworkshop van VMO. Gezellig samen zijn. Samen lachen. Praten over elkaars hobby’s. De ene houdt van muziek. De ander van surfen. En weer een ander vindt de kracht van de wind tijdens het zeilen machtig mooi. Hoe snel je dan voor uit kan gaan!
Die kracht wens ik iedereen van harte toe in het nieuwe jaar. Niet alleen fysieke kracht, maar ook geestelijke kracht. Gods Geest, liefde, acceptatie en vrijheid. Dat we ook in 2010 samen muren mogen slechten, zoals ook de Berlijnse muur door bundeling van krachten kon vallen.
Namens het bestuur,
Susanna Graver
 |
De laatste… De laatste bestuursvergadering heb ik gehad. Nu begin ik aan de laatste column en zo zal ik allerlei ‘laatste’ dingen nog doen. Drie jaar heb ik voorzitter mogen zijn van deze mooie vereniging. Drie jaar die voorbij gevlogen zijn, maar voor m’n gevoel ook lang geduurd hebben. Als ik terugdenk aan drie jaar geleden, dan was dat een andere tijd. Dat komt in de eerste plaats omdat er in mijn eigen leven veel veranderd is: ander werk, andere woonplaats en van single naar samenwonend. |
|
|
Maar in de tweede plaats heeft dat ook te maken met het gegeven dat ik de langstzittende in het bestuur was en ik de andere bestuursleden allemaal met vreugde heb zien komen. In de derde plaats denk ik ook vanwege de andere items die nu spelen in het bestuur in vergelijking met drie jaar geleden.
Een ander belangrijk punt in de afgelopen jaren was natuurlijk de aanvraag en verkrijgen van projectsubsidies van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Bij sommigen in de vereniging leefde de indruk dat wij zomaar een zakje met geld kregen van Sinterplassterk. Zij realiseerden zich niet dat de aanvraag veel bestuurlijke tijd heeft gekost. Zo zijn er bestuursleden enkele malen naar Den Haag geweest om de subsidieaanvraag toe te lichten, hebben we diverse vergaderingen gehad met het LKP en Contrario om tot een goed plan te komen, zijn er prachtige documenten geschreven die nodig waren voor de aanvraag. En nu zit Pauline namens CHJC in de stuurgroep van onze projectmedewerker. Wij zijn blij met de extra mogelijkheden die de subsidies geven, daar willen we graag onze tijd insteken, maar het geeft ook extra verantwoordelijkheid. Toen ik begon, waren er vaak geluiden te horen van leden die wilden dat we meer zichtbaar zouden zijn in de media. We hebben dat als bestuur geprobeerd op te pakken. Daar ging een nieuwe wereld voor me open. Radioprogramma’s die even snel een standpunt willen weten. Vaak zocht ik dan contact met medebestuurders om ons standpunt door te spreken en om te kijken wie zou willen en kunnen reageren. Soms bleek alle moeite voor niets, want dan was er opeens een belangrijker item. De kunst was om in een paar korte zinnen zo veel mogelijk te zeggen. Maar soms was de tijd wel heel kort. Liesbeth zou een keer reageren bij ‘Met het oog op morgen’. Het enige wat ze kon zeggen was ongeveer de naam van onze vereniging en toen was de spreektijd al weer voorbij. We zijn ook wel eens in de pen geklommen om een ingezonden brief te sturen naar het Reformatorisch Dagblad. Toen we een maand later weer een brief stuurden, bleek dat die niet geplaatst kon worden. Zij plaatsten maar één keer in de drie maanden een ingezonden brief van dezelfde persoon. Ik heb aan het mediacontact ook leuke foto’s overgehouden, want professionele fotografen maken toch net even andere foto’s dan anderen. We hebben geprobeerd zichtbaar te zijn in de media. Dat kan altijd meer en beter, maar als vrijwilligers worden we enerzijds beperkt door onze tijd en anderzijds door ons standpunt. Voor de seculiere media zijn wij lang niet altijd interessant. We verkondigen geen exotisch standpunt en we proberen een genuanceerd verhaal neer te zetten. Ook dat laatste werkt niet in je voordeel als je media-aandacht wilt krijgen. Het is een kunst om dan in de picture te blijven. In de afgelopen jaren hebben we een nieuw logo gekregen. Ik weet niet hoe het bij anderen is, maar ik ben er erg blij mee. Het nieuwe logo voelde al heel snel vertrouwd. Ik vind dat de uitstraling van dit logo goed past bij deze tijd. Ook heb ik de afgelopen jaren geboft dat ik als voorzitter het jubileum mocht meemaken. Een prachtige dag met heel veel leden, waarop twee mooie boekjes zijn gepresenteerd. Het jubileumboek staat trots in de boekenkast te pronken en is een document waarin het verleden van CHJC zwart op wit staat. Het boekje ‘Kerk en homoseksualiteit’ heeft zijn weg gevonden naar de mensen. Ondertussen is het al aan een tweede druk toe. De medewerkers aan dat boekje mogen trots zijn op hun werk. Kortom, als ik terugblik dan zie ik dat er veel goeds is gebeurd en ik ben blij dat ik daar deel van heb mogen uitmaken en dat mede mogelijk heb gemaakt. Ik weet ook dat er punten van aandacht zijn. Noordwest heeft al een tijd geen regiobestuur meer. Op één of andere manier krijgen we daar te weinig aansluiting bij jonge holebi’s. Er moeten jonge holebi’s in Amsterdam voor het eerst uit de kast komen en die zouden de weg naar ons moeten vinden. Daar ligt een uitdaging. Ook zien we dat leden na hun dertigste minder actief worden. Ze hebben met plezier meegedaan bij de hojo’s, maar dan haken ze af. Ook dat is een aandachtspunt en zo zijn er ook nog meerdere te bedenken. Tenslotte wil ik jullie allemaal bedanken voor de samenwerking. Bedankt voor jullie ideeën, voor het meedenken, het vertrouwen en het soms kritisch meeleven. Ik wens de vereniging een bruisende toekomst toe, waarin een ieder op z’n eigen plekje zijn of haar bijdrage kan leveren. En natuurlijk wens ik jullie het heilzame licht van de Levende toe, waarop we ons mogen richten en waarin we mogen leven en opbloeien. Voor het laatst in de functie: de hartelijke groeten, Heilig bootje: meevaren of niet? Op 1 augustus 2009 is er weer een Canal Parade. En ook dit jaar vaart er een boot mee met christelijke homo’s en lesbiennes. Met dit ‘heilig bootje’ willen christelijke homoseksuelen zich presenteren om – tussen alle andere mannen en vrouwen die deelnemen aan de jaarlijkse Canal Parade - te laten zien dat je heel goed én homo én christen kunt zijn. Het 'heilig bootje' vaart onder de vlag van het LKP, het Landelijk Koördinatiepunt groepen homoseksualiteit en kerk. CHJC, de vereniging van christelijke homo's, lesbiennes en biseksuelen, valt onder deze koepelorganisatie. De vereniging draagt het ‘heilig bootje’ een warm hart toe en is trots op de mensen die meevaren. Toch vaart CHJC als vereniging niet mee met het ‘heilig bootje’. Leden van de vereniging stappen echter wel in of staan langs de kant van de grachten. Wat is hier aan de hand? Deelname aan de Canal Parade staat binnen de vereniging al enkele jaren ter discussie. Sommige leden zouden het prachtig vinden als CHJC met een eigen boot zou meevaren. Zij vinden het belangrijk om midden in de homoscene te laten zien dat je als homo ook gelovig kunt zijn. Want te vaak krijgen zij verbaasde reacties van niet-gelovige homo’s als ze vertellen dat ze christen zijn. Veel holebi’s die niet (meer) betrokken zijn bij de christelijke traditie hebben het idee dat iemand met homoseksuele gevoelens een keuze moet maken tussen zijn geloof en zijn relationele oriëntatie. Maar CHJC stelt zich op het standpunt dat homoseksualiteit en geloof prima samengaan. Daarom zijn er leden van CHJC die het belangrijk vinden om in de Canal Parade te laten zien dat er geen keuze gemaakt hoeft te worden tussen die twee. Ze willen met plezier meedoen met de botenparade. Ook willen ze er met trots voor uitkomen dat ze gelovig zijn. Voor een aantal CHJC-leden die op de boot of op de kant staan is dit een prachtige uiting van mogen zijn wie je bent, zichtbaar zijn en durven zijn. Staan voor wie je bent, samen met zoveel anderen, homo, hetero, biseksueel, al dan niet met een christelijke achtergrond, met wederzijds respect. Andere leden van CHJC zijn terughoudender, want ze voelen zich niet thuis bij het carnavaleske en soms extravagante feest. Zij willen gewoon holebi zijn, zonder dat daar een apart feest aan gewijd moet worden. Daarbij tekenen zij aan dat de Canal Parade de homo-emancipatie in de christelijke wereld vanwege haar extravagante karakter eerder heeft belemmerd dan bevorderd. Veel christenen die homoseksualiteit als zonde beschouwen, zien in de Canal Parade dat deze ‘zonde’ volop wordt uitgeleefd, en de Canal Parade roept daarom bij hen veel afkeer op. Deze negatieve beeldvorming kan vervolgens belemmerend werken voor iedere gewone jongen of meisje, man of vrouw die uit de kast wil komen. Daarom zien zij van het bootje af. Een doelstelling van CHJC is dat zij de integratie van homoseksuelen en biseksuelen binnen kerk en samenleving wil bevorderen. CHJC vindt het belangrijk dat christelijke homo's, lesbiennes en biseksuelen zichtbaar zijn in de samenleving. Maar tegelijkertijd zouden wij het jammer vinden als die integratie belemmerd zou worden door onze deelname aan de Canal Parade. Ook al wordt door individuele leden verschillend gedacht over deelname aan de Canal Parade, voor de vereniging weegt het belang van de integratie binnen de kerk zwaarder dan de integratie van christelijke holebi’s in de homoscene. Het is een keuze die ons niet gemakkelijk valt, want we voelen ons zowel de holebiwereld als in de christelijk wereld thuis. Daarom varen wij als vereniging niet mee met een eigen bootje, maar zijn er wel diverse leden te vinden die van harte meevaren met het ‘heilig bootje’ en dit initiatief van harte toejuichen. Namens CHJC Vereniging van christelijke homo’s, lesbiennes en biseksuelen Ina Veldhuizen Liesbeth Timmers Bestuurscolumn juni 2009: Op 17 mei j.l. was er de uitreiking van de Jos Brinkprijs in de Koninklijke Schouwburg Den Haag. Dresscode: cocktail. Tegen een uitnodiging van de minister kan ik geen ‘nee’ zeggen, dus togen Annelies en ik in onze beste kleren naar Den Haag. In de prachtige schouwburg zat een bont gezelschap van genodigden die blijkbaar op een of andere manier allemaal iets volgens de minister met deze dag te maken hadden. We hebben bekenden gezien, maar dan voornamelijk van t.v., dus die hebben we toch maar niet aangesproken. Deze middag was een cadeautje voor iedereen die iets met de homobeweging in het land te maken heeft. 17 mei was de dag tegen homofobie. En dat is nog steeds geen overbodige luxe. De beelden van de homodemonstraties uit Rusland staan nog steeds op ons netvlies.
Enkele dagen voor de 17e kwam het bericht naar buiten dat een christelijke school zijn homoseksuele medewerker ging ontslaan. De man was naar het bestuur gegaan met de mededeling dat hij een partner had. Tja, eerlijkheid is in onze samenleving een groot goed, maar het is wrang dat dit dan je baan kan kosten. Het is wrang dat in een baan waarin homoseksualiteit geen zichtbare rol speelt - de partner staat immers niet voor de klas - je er wel op afgerekend kunt worden.
De Jos Brinkprijs werd dit jaar voor het eerst uitgereikt en wel aan degene die volgens de jury onder leiding van Wim van de Camp een bijdrage had geleverd aan de verbetering van de sociale acceptatie van homoseksuelen in de Nederlandse samenleving of aan de homobeweging. Zoals je hebt kunnen lezen, is deze prijs naar Henk Krol van de Gaykrant gegaan. In zijn toespraak nam hij een erg bescheiden rol in door te benadrukken dat hij steeds gebruik had gemaakt van de ideeën van anderen en hij deze enkel had uitgevoerd. Vanaf deze plek feliciteren wij hem hartelijk.
Het voorbeeld van de ontslagen docent laat zien dat wij nog genoeg te doen hebben binnen onze eigen kring. Dat weten we en dat moeten we met elkaar doen. Zoals jullie misschien ook weten, ben ik ondertussen weer ruim tweeënhalf jaar voorzitter van onze vereniging. Dat betekent dat bij de algemene ledenvergadering in het najaar mijn termijn er op zit. Ik zou mijn hamer dan graag willen doorgeven aan iemand anders. Als je iemand weet die je geschikt vindt, zou je ons als bestuur willen tippen. Of misschien zou je zelf graag voorzitter willen worden (en ik kan het aanbevelen), neem dan gewoon eens contact met me op en dan kunnen we in gesprek met elkaar hierover van gedachten wisselen. Het geeft je de gelegenheid om nadrukkelijk je eigen steentje bij te dragen aan de sociale acceptatie en integratie van homoseksualiteit in christelijke kring.
Namens het bestuur,
Ina Veldhuizen
=================================================
Bestuurscolumn Mei 2009 Een tijdje geleden kon ik aanschuiven bij het tv programma Schepper & Co. Vier gasten waren uitgenodigd: Johan Quist van RefoAnders, Emmanual Koney van de Pentecost Revival Church, Dick Pels, publicist en socioloog en ondergetekende.
De voorbereidingen voor het programma begonnen al tijdens mijn vakantie in Pakistan. Via de mail bereikte de vraag van de redactie mij. Toen ik thuis kwam, heb ik vervolgens een voorgesprek met een redacteur gehad. Net voor de uitzending spraken de verschillende redactieleden met de gesprekpartners. De verwachte positie van iedereen werd doorgesproken en evenals de vragen en onderwerpen die voorbij zouden komen. Het uiteindelijke gesprek verliep toch anders en tegen die tijd dat we lekker op gang kwamen, was de tijd al weer voorbij.
Johan Quist hield zijn bekende verhaal. Je mag het wel zijn, maar officieel niet doen. Koney verdedigde de stelling dat homoseksualiteit een keuze is en niet een geaardheid. Daarbij gaf hij aan dat het niet goed voor de maatschappij zou zijn als iedereen homoseksueel zou zijn, aangezien dan het menselijk ras zou uitsterven. Ik kan zijn streven naar het goede zoeken voor de maatschappij erg waarderen. Veel zwarte pinkstergemeentes hebben in die zin hun nut bewezen in onze maatschappij, maar zijn angst dat het menselijk ras uit zou sterven als homoseksualiteit breed toegestaan zou worden, lijkt me ongegrond. Dick Pels stond een geheel andere positie voor, daar was hij ook voor uitgenodigd. Hij staat voert een pleidooi voor een open, pluriforme en democratische samenleving, waarin individualisering, keuzevrijheid en persoonlijke autonomie belangrijke speerpunten zijn. Vanuit die visie vindt hij dat er op gemeenschappen waar homoseksualiteit niet getolereerd worden, druk uitgeoefend moet worden. Daar zit raakte hij een spanningsveld aan waarin wij vaak zitten, noem het een dubbele loyaliteit.
Enerzijds willen wij als holebi’s natuurlijk normaal behandeld worden. Anderzijds kan een overheid niet bepalen wat een geloofsgemeenschap mag vinden, ook als zij standpunten hebben waar wij ons niet in kunnen vinden. De manier om hier mee om te gaan is mijn inziens onze verhalen te vertellen aan zoveel mogelijk mensen. Ik ben daarom erg blij met het project ‘Homo in de klas’. Want als homoseksualiteit door jongeren als normaal gezien wordt, dan kan het niet anders dan dat later ook het beleid van scholen en kerken verandert. Daarom gaat onze voorkeur uit naar het winnen van ‘harts and minds’ en minder naar het uitoefenen van druk.
Namens het bestuur,
Ina Veldhuizen
|