Homomoeders - door Susanna Graver
Bron :NRC NextSusanna Graver schrijft dit artikel op persoonlijke titel. Ze is voorzitter van CHJC, vereniging van christelijke homo’s, lesbiennes en biseksuelen
Dit artikel is op 20 mei 2010 gepubliceerd in nrcnext
Annemarie Jorritsma, burgemeester van Almere, is homomoeder geworden. Heeft ze een zoon die uit de kast is gekomen? Nee, in Almere hebben homo’s Annemarie gevraagd om homomoeder te worden. De burgermoeder kon niet anders dan volmondig ja zeggen. Ze is immers burgermoeder van alle inwoners van Almere - en dus ook van homo´s.
Zitten homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders eigenlijk te wachten op een homomoeder? In Almere blijkbaar wel. Anders vraag je dat niet expliciet. De Roze Federatie Almere, die Annemarie voor het homomoederschap benaderde, stelt dat homo's in Almere niet hand in hand durven te lopen. Omroep Flevoland meldde vorig jaar tientallen mishandelingen van homo’s.
Ook buiten Almere heeft homomoederschap betekenis. Zolang ouders hun kinderen de deur wijzen, omdat ze niet kunnen omgaan met de gedachte dat hun kind uit de kast is, zijn bekende homomoeders geen luxe. Soms hebben ouders homo-iconen nodig om een nieuwe mogelijkheid te zien: Ik kan ook gewoon van mijn kind blijven houden.
Maar het heeft ook iets dubieus dat je als homo’s expliciet aan je burgermoeder, dé belangenbehartiger van alle burgers in de stad, vraagt of zij ook jouw burgermoeder is. Als moeder zou je je toch diep schamen als je kind je vroeg of je ook alsjeblieft zijn of haar moeder wilt zijn. Het voelt niet helemaal goed.
Als mondige burgers moeten homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders natuurlijk dan ook zelf voor hun belangen blijven opkomen. Homomoeders mogen geen excuus zijn om in een afhankelijke kindrol te vervallen.
Dat geldt bijvoorbeeld in het onderwijs. Een leraar op een christelijke school, die ontdekt dat hij homo is, staat voor een probleem. Komt hij uit de kast, dan is er de angst voor ontslag. Komt hij niet uit de kast, dan kan degene uit angst besluiten geen relatie aan te gaan.
Dat laatste komt verdrietig genoeg voor. Hier zou de homodocent zelf zijn of haar verantwoordelijkheid moeten nemen. Via de Commissie Gelijke Behandeling blijkt het moeilijk hier als burger iets aan te doen. Maar bij een dreigend ontslag bestaan er juridische regels voor iedereen: laat weten dat je wil blijven werken. Teken niet voor een ontslag, anders vervalt je uitkering. Ga eventueel naar de arbeidsrechter. In een dergelijke situatie is er sprake van een verstoorde werkrelatie. Kan een verstoorde werkrelatie niet hersteld worden, dan moeten werknemer en werkgever uit elkaar. Uit elkaar. Ja. Maar wel met een zak geld. Laat de rechter oordelen of het een roze handdruk wordt.
Recht haal je in de rechtszaal. In Den Bosch tijdens de hostiekwestie werd juist gevraagd om barmhartigheid. Gaykrant en COC Nederland riepen op tot een smeekbede om als homo de hostie te ontvangen. CHJC, de christelijke homovereniging waarvoor ik actief ben, heeft zich aangesloten bij deze oproep.
Ik vond het heftig om de kerkdienst mee te maken. Kerk en gekwetste homo’s stonden lijnrecht tegen over elkaar. Ze kwamen provocerend op elkaar over. Achteraf was het door beiden niet zo bedoeld. Ik voelde me als homo én christen in een spagaat. Waar hoor ik bij?
Uiteindelijk waardeer ik het dat Gaykrant en COC Nederland deze spagaat hebben erkend. ‘Grotere’ broers en zussen halen vaak de kastanjes uit het vuur. Deze keer voor christelijke homo’s, zoals bijvoorbeeld de leden van CHJC.
Anno 2010 hebben homo’s dus alle reden om voor zichzelf op te komen – homomoeders of niet. We kunnen ons niet altijd achter mama’s rok verschuilen.