Media-berichten

Home > De vereniging > Media-berichten

MEDIA-BERICHTEN

 

Oudere berichten zijn te vinden op de archiefpagina.

 

Bestuurscolumn februari 2012: Roerige tijden

De commotie van afgelopen tijd is niemand ontgaan. De commotie naar aanleiding van een artikel in Trouw over de zogenoemde ‘homotherapie’.

Aan de hand van het rapport van de Inspectie voor de Gezondheidszorg oordeelde Minister Schippers dat er geen sprake is van homogenezing. Ook Different gaf aan homoseksualiteit niet als ziekte te beschouwen. Op zich is dat een goed signaal, echter blijven we met veel vragen en twijfels achter. Gelukkig mogen we als CHJC, samen met de overige verenigingen van LCC Plus Projecten, binnenkort aan tafel schuiven met Different zelf. Ook heeft Different aangegeven ruimte te willen bieden om met oud-cliënten het gesprek aan te gaan. Een stap voorwaarts in de goede richting denk ik persoonlijk.

In februari hebben we namens CHJC een gesprek gehad met COC Nederland. Koen van Dijk (Directeur) en Vera Bergkamp (Voorzitter) gaven aan onder de indruk te zijn van onze vereniging. In dit gesprek hebben we elkaar als verenigingen en besturen beter leren kennen en zijn de banden aangehaald.

Naast het eerdere interview op Radio 1 bij omroep Wakker Nederland, heeft er ook nog een kort interview plaatsgevonden op Radio 1, maar nu bij omroep BNN. In dit interview ging het daadwerkelijk om CHJC zelf. Ook dit interview en daarmee het onderwerp homoseksualiteit en religie deed veel stof opwaaien bij de luisteraars, veelal positieve, maar ook wat ‘minder positieve’ reacties, zoals: ‘Als hij een christen is, dan vraagt hij om Gods Koninkrijk in het ‘Onze Vader’… en in 1 Korinthiërs staat toch heel duidelijk dat mannen die bij mannen liggen Gods Koninkrijk niet zullen beërven, dus hoe kan hij zichzelf een christen noemen…’

Dit geeft alleen maar aan dat CHJC een belangrijke plaats inneemt in onze samenleving. Om daadwerkelijk die plaats te bieden waar mensen zich veilig voelen, waar je jezelf mag zijn, waar we verbonden mogen zijn in verscheidenheid en eveneens de liefde van God mogen ervaren.

Moe maar voldaan kijk ik terug op een roerige tijd en voorlopig hebben we genoeg stof om over na te denken…

Jeroen Windhorst
Voorzitter CHJC

Klik hier voor het interview van onze voorzitter op Radio 1 bij BNN

Top

 

Uitzending Arte 27 november 2011: Amsterdam – Gläubig und schwul

De Duits-Franse zender Arte heeft een korte docu gemaakt over christelijke homoseksuelen in Nederland. Hierin worden enkele personen geïnterviewd over hun ervaring met de kerk en hun homoseksualiteit, en hoe ze er nu mee omgaan. Het CHJC komt aan het eind van de film uitdrukkelijk in beeld. Een aanrader!

Top

 

Overdenking Coming-out Weekend 2011: Prediker en Hooglied

Allereerst wil ik jullie zeggen dat ik geen theoloog ben en daarom ook geen preek in drie punten zal houden, geen exegetische uitleg zal geven die gestoeld is op een theorie met een grote T of zal voordoen van wat ik zeg op waarheid berust. Overigens zijn theologen volgens mij net Psychiaters als het gaat om waarheden, want wat zij beide doen, berust naar mijn overtuiging voor een groot deel op axioma’s: dat wat we voor niet-onwaarschijnlijk aannemen en waarbij de waarde van het gezegde misschien wel belangrijker is dat de waarheid.

Goed, Prediker en het Hooglied dus. Als ervaringsdeskundige in het lezen en horen van wat anderen over deze boeken zeggen en geschreven hebben, is er wel het één en ander over te zeggen. Laat ik eens een poging wagen dit dan ook te doen, met in het achterhoofd wat en hoe het voor ons, hier en nu, als mensen met homoseksuele gevoelens van betekenis zou kunnen zijn.

Prediker is samen met het Hooglied één van mijn favorieten boeken uit de Bijbel. De Prediker omdat het ons zo’n spiegel voorhoudt over de meest basale zaken in ons leven en het Hooglied omdat het laat zien hoe ons gevoel er toch zo ontzettend toe doet. Wat dit laatste betreft moet ik meteen denken aan wat ik mijn studenten altijd voorhoud, namelijk dat we met ons gevoel vaak nog meer ons gedrag sturen dan met ons gedachten. Ik noem ze altijd de 3 G’s: gedachten, gevoel en gedrag.
Soms is dit nog als vloeken in de kerk. Kijk maar eens naar de Heidelbergse Catechismus, voor zover die bij sommige van ons nog op het netvlies staat. Gevoel wat je gedrag stuurt is toch onbetrouwbaar en voor vele interpretaties vatbaar. Immers de innerlijke beleving van de mens staat toch op een lager plan dan zijn gehoorzaam geloven. Geen wonder, want hij is immers onbekwaam tot enig goed en geneigd tot aller kwaad.

Gelukkig hebben we het Hooglied waarin het gevoel breed wordt uitgemeten én toegezongen als iets wat er zijn mag. Hoe schoon, hoe mooi de ander is, wordt in het vers wat we zojuist hebben gehoord, toch maar opgevoerd om aan te geven dat schoonheid pas écht gezien en beleefd wordt als we het doorleven, voelen en er aandacht aan schenken. Schoonheid en liefde komen immers van God, evenals genieten. Je mag er zijn, de ander mag er zijn; genieten van elkaar mag er zijn en sterker nog: dat is de bedoeling!
Geweldig toch om eens een tekst te lezen welke niet voorzien is van mitsen en maren en voorwaarden en oppastekens!

Minder expliciet dan hier in het Hooglied, is er in de Bijbel gelukkig toch -tussen de regels door dan wel- nog heel wat schoons te ontdekken. Denk maar eens aan het bekende verhaal van Jonathan en David. Ik moet denken aan de regels uit Samuël 20: “en Jonathan liet David opnieuw zweren bij zijn liefde voor hem, want hij had hem lief als zichzelf” of wat te denken van de loopjongen die voor Jonathan de pijl moest zoeken die hij extra ver had afgeschoten. Het vers vertelt ons dat alleen Jonathan en David wisten waarom het ging! Wat een mooie tekst alsof beide heren het er in hun liefde even van namen! Natuurlijk, het is maar net wat je er in leest, maar waarom zou je het er niet in mogen lezen!
Zo ook met de honderdman die bij Jezus, een Jood notabene, om genezing van zijn slaaf vraagt. Let wel een Romein die zich zorgen maakt om zijn slaaf omdat hij hem zo lief had. Wat was dat voor een liefde voor die slaaf?
Ondertussen weten we dat het in die tijd niet ongewoon was dat een meerdere een seksuele relatie aanknoopte met een mindere en dat begrippen als hetero en homo veel meer diffuus waren dan nu.

Terug naar het Hooglied en Prediker. Het mooie in de tekst van de Prediker is misschien nog wel het drievoudig snoer. In je eentje is het maar zwoegen, met twee gaat het al beter en als God dan ook nog eens als derde aanwezig is, zal dit drievoudig snoer niet snel verbroken worden en zal het zwoegen lonen!

Een mooie interpretatie van Prediker, dat alleen zwoegen ijdelheid is. Het gaat hier vast niet alleen en enkel om de interpretatie van een relatie. Ik kan me ook voorstellen dat het voor je houden van je homoseksualiteit ijdelheid is; je zwoegt dan alleen en de kans dat je ‘breekt’ als het snoer, je eraan onderdoor gaat, je opbrandt of psychisch in de knoop raakt, is groter dan als je het kunt delen.

Het mooie is ook dat het in de boeken van de Bijbel meer gaat over de liefde én zelfs over homoseksuele liefde, dan over dat seksuele omgang met mensen van hetzelfde geslacht zondig zou zijn. Als ik Prediker zou zijn zou ik er aan toevoegen dat het IJdelheid is als de mens zijn gevoel weg rationaliseert, dat het IJdelheid is als de mens gebukt blijft gaan onder enkel de genade van God. God heeft ons lief, Hij heeft ons geschapen zoals wij zijn. Een deel van jezelf onder het tapijt stoppen dat is ijdelheid! Laten we het als genaden zien als we als mensen pas compleet zijn, zoals ook pas het klavertjesveld compleet is, als er zowel klavertjes 3 als 4 in zijn te vinden.

Laten we er dus voor zorgen dat ons zwoegen in lijden aan het homoseksuele leven met alles wat daarbij hoort geen ijdelheid wordt. Dat we weten mogen -hoe we hier ook invulling aan geven of aan gaan geven- dit thema wel een drievoudig snoer moet worden willen we er niet psychisch aan lijden.
Anderen hebben we hierbij nodig om ons zwoegen vruchtbaar te laten zijn en niet te laten verworden tot sombere irrationele gedachten, gevoelens of gedrag. Het is goed om te beseffen dat Jezus bijna nooit oordeelde of veroordeelde. Wel hield hij mensen een spiegel voor waarin vertrouwen –wat overigens ons woord Geloven betekent- een grote rol speelde.

Bespreekbaar maken dus en durven te zijn wie je bent, maakt het snoer al sterker en ik weet zeker dat God hierin dan als derde snoer aanwezig zal zijn.

Zo moge het zijn.

Top

 

Preek Ontmoetingsdag 29 oktober 2011: De hoofdman van Kapérnaüm

In de tijd dat ik als pastor werk bij de EUG heb ik al vele gesprekken gehad, individueel en in groepsverband, met homoseksuele mannen en vrouwen, doorgaans jonge mensen. Heel vaak was in die gesprekken de vraag aan de orde: wat vindt God eigenlijk van mij als homo, lesbo? Keurt God het goed of keurt God het af?
Daaronder ligt natuurlijk de vraag: mag ik zijn zoals ik ben, mag ik er onvoorwaardelijk zijn, met alle gevoelens, emoties, verlangens die er in mij leven?

Op de vraag wat God er van vindt gaan we doorgaans op zoek in de bijbel. En dan worden er door de tegenstanders steeds dezelfde teksten aangehaald. De zonde van Sodom, of dingen die Paulus heeft gezegd.
Ik ga nu, vandaag, niet nader uitleggen waarom het in deze teksten niet over homoseksualiteit gaat. Want dat is het geval.
Veel interessanter is het om nou eens uit te zoeken of er in de bijbel ook iets positiefs te vinden is over homoseksualiteit.

Dat is nog niet zo makkelijk. Waarom? Omdat het begrip homoseksualiteit zoals we dat nu kennen, in de tijd van de bijbel niet bestond. Dat betekent niet dat er geen intieme relaties waren tussen mensen van hetzelfde geslacht. Natuurlijk waren die er. Maar ze werden niet beleefd als relaties die vergelijkbaar zijn met een man-vrouw-relatie in een huwelijk.

In de tijd waarin Jezus leefde zat het als volgt.
In de Griekse oudheid was het heel gebruikelijk dat een volwassen man een jongere man, of eigenlijk een puber, onder zijn hoede nam om een deel van diens opvoeding voor zijn rekening te nemen. In ruil daarvoor verleende de jongen de oudere man seksuele diensten. Dit was een algemeen geaccepteerde situatie, waarbij belangrijk was dat de oudere man de actieve en de jongere man de passieve rol op zich nam. Het ging altijd om een relatie tussen vrije burgers, dus niet van een man met zijn slaaf, maar er was wel sprake van machtsverschil.
Deze situatie veranderde bij de opkomst van het Romeinse Rijk, en dan hebben we het over de tijd waarin Jezus leefde. In het Romeinse rijk was een relatie tussen twee mannen ook mogelijk, maar dan alleen die tussen een oudere, vrije man en diens slaaf. Een relatie tussen twee vrije mannen was een schande, ongeacht de leeftijd van de mannen.

Laten we met deze achtergrondinfo eens kijken naar het verhaal over de centurio dat we vandaag lezen.
Jezus wordt benaderd door een centurio. Dat is een hoofdman van het Romeinse leger, de bezetter van Israel. Dat is al opmerkelijk, want hiermee draait de centurio de machtsrelatie om. Hij doet een verzoek aan Jezus, terwijl Jezus hoort bij het Joodse volk dat door de Romeinen wordt onderdrukt. Overigens was deze centurio bepaald geen boeman, want hij was, zo staat er, het joodse volk goedgezind en had zelfs een synagoge voor hen gebouwd.
Nog opmerkelijker wordt het wanneer we luisteren naar wat het verzoek van de centurio behelst: hij vraagt om genezing voor zijn slaaf.
Waarom is deze slaaf zo belangrijk dat de centurio zich verlaagt om een verzoek te richten tot een vertegenwoordiger van jet joodse volk, dat door hem onderdrukt werd? Er stierven vast wel meer slaven, en als vermogend man zou hij waarschijnlijk zo een nieuwe kunnen kopen. Dus wat is hier aan de hand?
In de tekst staat: de slaaf was kostbaar voor de centurio.
Nu kunnen we dat kostbaar op twee manieren uitleggen. Het kan gaan om een louter financiële waarde. Maar misschien wordt met die kostbaarheid ook bedoeld dat de centurio erg op de slaaf gesteld was. Ik laat het nu even in het midden.
De centurio is een en al nederigheid. Of beleefdheid. Het zou kunnen dat het hier een Romein betreft die zich bekeerd had tot het joodse geloof. Dat kwam wel vaker voor, en de houding van de centurio ten opzichte van de joden doet zoiets wel vermoeden. Maar er blijft sprake van een machtsverschil.
De centurio heeft zoveel vertrouwen in Jezus, dat hij zegt: u hoeft niet eens te komen. Alleen uw woorden zullen al genezen.
In deze zin gebeurt in het Grieks iets interessants. De centurio heeft het hier niet meer over slaaf, maar gebruikt het Griekse woord pais. Dat wordt meestal vertaald als knecht, maar de eerste betekenis van het woord is jongen, jonge man. In de cultuur van die tijd was dat woord pais ook het woord voor een geliefde in een relatie tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. Je zou het moeten vertalen als ‘vriendje’, waarbij de slaaf niet perse minderjarig is, maar wel jonger dan de hoofdman zelf.

Een relatie tussen een oudere man en een minderjarige jongen of jonge man, waarbij er een aanzienlijk machtsverschil is, is voor ons problematisch. Een intieme relatie combineert niet met een machtsrelatie. Wij vinden in onze tijd dat een intieme relatie in volledige vrijheid door beide partners beaamd moet worden, zonder dat de een macht uitoefent over de ander.
Dat machtsverschil is er wel bij de centurio en zijn vriendje, de slaaf die jonger is dan hij. Jezus stelt de aard van de relatie niet ter discussie. Dat doet hij trouwens ook op andere plakken meestal niet. Denk maar aan zijn omgang met de vrouw bij de bron, die er verschillende mannen op nahield, of met prostituees.
Het kan zijn dat Jezus het machtsverschil niet problematiseert omdat het in die tijd vanzelfsprekender was dan nu, omdat het niet ter discussie werd gesteld. Maar waarschijnlijker vind ik het dat Jezus het vertrouwen van de centurio beantwoordt met vertrouwen in de centurio. Vertrouwen dat de honderdman in zijn relatie met zijn vriendje het juiste doet, geen misbruik van hem maakt.
Waar Jezus naar kijkt is hoe deze mensen in het leven staan: hij verwondert zich over het geloof van de hoofdman.
In het Grieks is het woord voor geloof en vertrouwen hetzelfde, en dat is niet toevallig.
Geloven betekent dat je erop mag vertrouwen dat God zijn/haar naam waarmaakt: ik zal er zijn voor jou. Geloven betekent dat je erop mag vertrouwen dat de liefde het laatste woord heeft. Geloven betekent erop vertrouwen dat je mag zijn zoals je bent, dat je wordt liefgehad door God.

Deze honderdman doet het voor hoe dat gaat, vertrouwen. Hij houdt van zijn vriendje. Hij vertrouwt erop dat Jezus aan zijn zijde staat. En zonder veel omhaal van woorden geeft Jezus hem daarin gelijk.
De slaaf, het vriendje geneest.
Net als de centurio mogen wij erop vertrouwen dat God geen moreel oordeel heeft over wie wij liefhebben, maar vooral over hoe wij liefhebben.
God is een ruimte van liefde. Liefde is door God gewild. Jij bent door God gewild.
Zo moge het zijn.

Top

 

Dialoog @ VU: paneldiscussie

Het homo netwerk aan de VU in Amsterdam organiseerde op 12 mei 2011 een korte paneldiscussie met vertegenwoordigers van diverse LGBT belangengroepen van protestantse huize. CHJC werd vertegenwoordigd door Ina Veldhuizen, oud voorzitter van de vereniging.

Top

 

  • Twitter feed loading...