Log in met je e-mailadres en je wachtwoord.

Gepubliceerd: 26 augustus 2016

 

Arjanne raakte geïnspireerd door een feministische preek, en roept in deze blog op tot actie. "Wellicht draag jij ook een klacht in je hart. Wat doe je daar dan mee? Blijf je er mee lopen, of ga je stoutmoedig iets doen aan de situatie?"

Afgelopen maand was ik een paar dagen op de New Wine zomerconferentie. Voor de mensen die dat niet kennen: nee, daar wordt niet heel veel wijn gedronken (tenzij je op hetzelfde veld kampeert als mijn broer :)), het is een soort opwekking light. Opwekking voor de wat orthodoxere christen.

Tijdens een van de diensten werd ik serieus geïnspireerd door de feministische preek van een voorganger uit Engeland. Het ging over de vijf dochters van een overleden vader: Machla, Noa, Chogla, Milka en Tirsa. Hun vader had alleen dochters gekregen, geen zonen. En zoals je wellicht weet, was dat in die tijd niet best. Alleen zonen konden de familienaam doorgeven en alleen zonen konden land erven.

Dat was een situatie waar je je als vrouw gewoon bij neer te leggen had. Zo stond het in de wet, zo was de cultuur, daar kon je niets aan veranderen. Als vrouw wás je eigendom, je hád geen eigendom.

Tot deze dochters het strijdtoneel op kwamen. Zij weigerden te accepteren wat alle anderen wel accepteerden. Ze stapten naar Mozes en eisten het land van hun vader. Mozes besloot deze kwestie aan de Heer voor te leggen, wijze man als het was. Dat staat als volgt in de bijbel: ‘Mozes legde hun zaak aan de HEER voor, en de HEER zei tegen Mozes: “Selofchads dochters hebben gelijk. Je moet hun inderdaad een stuk grond in bezit geven, net als de broers van hun vader. Wat hun vader toekwam moet op hen overgaan. En zeg tegen de Israëlieten: “Wanneer iemand sterft zonder een zoon na te laten, moet zijn bezit overgaan op zijn dochter.”’

Nu denk je misschien: Arjanne, inmiddels is het in Nederland best aardig geregeld qua gelijkheid tussen man en vrouw. Wat moeten we hier nog mee? Dat zal ik je vertellen.

De voorganger, waar ik inmiddels met de minuut meer fan van werd (zo vaak hoor je geen feministische preek van een blanke, heteroseksuele, mannelijke dominee), zei tegen ons: ‘Wellicht draag jij ook een klacht in je hart. Wat doe je daar dan mee? Blijf je er mee lopen, of ga je stoutmoedig (prachtig woord) iets doen aan de situatie?’

Ik dacht natuurlijk gelijk aan de situatie van homo’s in de kerk. Die ligt een beetje gelijk aan die van de vrouw toen. We horen er niet helemaal bij. We hebben niet dezelfde rechten als de hetero’s. We tellen niet helemaal mee.

Soms heb ik het gevoel dat wij als christelijke homovereniging een beetje preken voor eigen parochie. Teveel naar binnen gekeerd zijn. Laten we massaal weigeren te accepteren dat we niet geaccepteerd worden! Stoutmoedig voor verandering vechten! Doe je mee?

Arjanne

Ik ben verpleegkundige, journalist en bestuurslid van CHJC. Altijd op de vlucht voor burgerlijkheid en kan slecht tegen onrechtvaardigheid. Ik houd van: reizen, lezen en de wereld verbeteren. Dat laatste met wisselend succes.


Ben je lid/kennismaker van CHJC? Dan kun je reageren op de blogs én andermans reacties lezen. Log daarom in met je e-mailadres en wachtwoord.
Klik hier om in te loggen

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s

Colofon

© 2017 auteursrechten beschermd

CHJC vereniging van christelijke homo's lesbiennes en biseksuelen
Postbus 14722
1001 LE Amsterdam
infolijn: 06-53234516
IBAN NL55 TRIO 0197746934
t.n.v. CHJC te Goes
Geregistreerd als vereniging bij de Kamer van Koophandel onder nummer 40536702

fotoverantwoording

Volg CHJC op ...

 

web design:
Volg CHJC op Facebook
Volg CHJC op Twitter

Wij gebruiken 'cookies' voor navigatie en gebruiksgemak. We slaan geen data op van niet-ingelogde bezoekers.